ترا زیباترین می دانم ای دوست
ز رویت عشق را می خوانم ای دوست
مرا در عاشقی کردی تو مجنون
چه لیلاوش شدی در جانم ای دوست!
نخواهد رفت از یادم زمانی
که گفتی: با تو من می مانم ای دوست
سزد خاری به پیش گل بروید
تو این هستی و من هم آنم ای دوست
مرنج از من که من با خواری خویش
به گل می نازم و شادانم ای دوست
سری دارم که با سودای عشقت
سر وصل تو و پیمانم ای دوست
تو بر دشت دلم باریدی از عشق
کنون گل کرده در دامانم ای دوست
به دریای تو؛ دور از ساحل امن
چه غم! باشد ...

                        تقدیم به عزیزترین دوستم امید که خیلی خیلی دوسش دارم

کدامین شب از آن شب تیره تر بود
که زهرا حایل دیوار و در بود

شبی کاندر هجوم تیغ بیداد
سرت را سینه زهرا سپر بود

زمان بر سینه خود سنگ می کوفت
زمین از داغ زهرا شعله ور بود

عطش نوشان کوفی آتشین اند
که حتی کوثر آنجا بی اثر بود

شراب کوفیان خون حسین است
شراب فاطمه خون جگر بود
 
تو می دیدی ولی لب بسته بودی
که آیین محمد (ص) در خطر بود
 
ندانستم که در چشم حقیقت
کدامین مصلحت مد نظر بود
 
گلویت استخوانی آتشین داشت
که فریادت فقط در چشم تر بود

چرا ابلیس را رسوا نکردی؟
عقاب تیغ تو بی بال و پر بود؟

فدای تیغ عریان تو گردم
کسی آیا ز تو مظلوم تر بود؟